Compliment (2)

Die estafettewedstrijd met handicaps wordt verschrikkelijk leuk.
We hebben afgelopen zondag al geoefend met de handicaps en onwijs gelachen.
NB  Met ‘handicap’ bedoel ik in dit geval natuurlijk niet lichamelijk (of geestelijk) gebrek (woordenboek) maar: hindernis.

De hindernis die we straks tijdens de echte wedstrijd opgelegd krijgen, is natuurlijk nog geheim. Maar het wordt zoiets als: zwemmen met een zware rugzak om, of met een blinddoek, of met rubberlaarzen aan, enzovoort.
Zondag tijdens het trainen gingen we proberen om met iemand op je rug te zwemmen! Haha, dat is niet te doen. En met je benen aan elkaar gebonden. En met een been aan iemand anders been.
Ik had mijn eigen handicap, namelijk zwemmen met make-up. Ook hartstikke moeilijk, want dan moet je je hoofd droog zien te houden.

Toen we waren uitgetraind, gingen we zonnen op het grasveld.
Ik lag toevallig naast Max, en raakte met hem in gesprek. (Een gesprek dat ik al een tijdje van plan was met hem te voeren. De vragen had ik zorgvuldig uitgedacht.)
Ik vroeg aan hem: ‘Is het een compliment als een jongen tegen je zegt dat je op zijn zusje lijkt, en dat hij bij jou zichzelf kan zijn?’
Max moest daar even over nadenken.
‘Ik denk wel dat je dat als een compliment kunt opvatten’ zei hij toen.
‘Maar… die meisjes, voor wie die jongen zo zijn best doet om stoer over te komen, die vindt hij toch veel leuker?’ vroeg ik daarna.
‘Eh… dat weet ik eigenlijk niet…’ antwoordde Max. ‘Want die meisjes ken ik helemaal niet.’
???
???
Wie het snapt mag het zeggen! Morgen meer! Moet gaan slapen! ¡Buenas noches!
xxx Lara

Geef een reactie

Je email adres wordt niet getoond. Velden met een * zijn verplicht.

*