Mijn moeder heeft er iets op gevonden.
Ze gebruikt gewoon voor alles hetzelfde wachtwoord.
En ook nog simpel te onthouden (en dus heel gemakkelijk te achterhalen(!)) wachtwoord.
Ik ga hier natuurlijk niet vertellen welk wachtwoord.
Alhoewel…
Dat maakt eigenlijk niks uit, want degene die het per se weten wil, komt er zo achter.

Ze gebruikt haar naam en geboortedatum.
(En als het korter moet dan doet ze alleen het eerste deel.)
(En als het met cijfers moet, alleen de geboortedatum.)
Ik heb al honderd keer gezegd: Dat is niet zo verstandig, mam!
Maar het kan haar helemaal niet schelen.
Als er iemand bij ons thuis komt inbreken, kan hij zo op haar computer haar bankrekening plunderen én haar Linked-In profiel kraken, én van alles bestellen op bol.com én op haar mobiel al zijn buitenlandse vrienden bellen.
Maar zij zegt: ‘Hoe weet die inbreker mijn geboortedatum?’
Ik zeg: ‘Die vindt hij in twee minuten op je computer, in je browser bijvoorbeeld, die slaat alles op..’. Of hij vindt hem op de verjaardagskalender op de wc.’
Maar dat gelooft ze niet. Daar hebben inbrekers volgens haar geen tijd voor.
Ik zeg: ‘En je collega’s dan?’
Die doen zoiets niet (denkt ze.)
Ik zeg: ‘Maar een hacker?’
Dan moet ze heel hard lachen, want een hacker gaat echt niet de moeite nemen om de computer te kraken van een doodgewone onbemiddelde (= niet rijke) vrouw. Zegt ze.

Maar goed.
Ik had er ook iets op gevonden, dacht ik.
Ik schreef al mijn inlogcodes en wachtwoorden op in mijn lievelingsboek.

Maar toen ik mijn inlogcode van de ING nodig had, was ik vergeten wat mijn lievelingsboek was

Dus.
Ik denk dat ik ook een muziekdoosje voor mijzelf moet kopen